دیدار تو آن هر دو مبدل به صفا کرد

بی نور جمال تو نظر پرده نشین شد

بر مردم و بر خویش در دیده فرا کرد

چشمم ز جهان داشت غباری و حجابی

عمری که رود بی تو نمی بایدم آن عمر

می بایدم آن عمر دگر باره قضا کرد

بر بوی تو جان رفت و ز کوی تو همان دم