از روی زمین بوس فلک پشت دوتا کرد

بدخواه تو قصد سر خود داشت ولیکن

تیغ تو ز یکدیگرشان نیک جدا کرد

قدر تو شبی کهنه قبایی به فلک داد

پیش از قد او بود به هریک ز کواکب

بخشید کله واری و باقی به قبا کرد

گر خشم تو بر کوه زند بانگ نیارد