ابر آن ترشحی که به اقطار می کند

از طبیب خلق نافه گشای تو شمه ای است

باد آن روایتی که ز گلزار می کند

از فیض دست بحر یسار تو قطره ایست

در قطع و فصل دشمن بد اصل بدگهر

تیغ تو پاکی گهر اظهار می کند

تو ملتفت مشو به عدو ز آنکه خود فلک