خوشه نهاد سر به کمرگاه تو مگر

هر دم هوای صحبت رویی چو خور کند

کار من از تو راست به زر می شود چو زر

آری چو زر بود همه کاری چو زر کند

آمد که با تو دست هوس در کمر کند

سرگشته هندویت، چه سوداست بر سرش؟

آن که به این خیال کج از سر بدر کند