رعد چون دعد از هوا نالد به سودای رباب

از زمستان خانه های زیر بر بالا شود

کوه را کاندر زمستان داشت از قاقم قبا

اطلس گلزیر روی جامه خارا شود

باد چون وامق فدای غنچه عذرا شود

بر کشد آواز ابر و در چکاند از دهن

گوشه های باغ از آن پر لولوی لالا شود