چون براق عزم جزمش زیر زین آرد ملک

نیست مستعبد که چوب خشک اژدرها شود

بر درش جوزا بدان امید می بندد کمر

کش عطارد صاحب دیوان استیفا شود

ذاکر تسبیح سبحان الذی اسری شود

ملک روی رای او چون دید گفت ار کار من

با سر و سامان شود زین روی ملک آرا شود