گشته است پای باز مشرف به دست تو

تا شاه زیر دست خود او را مکان دهد

از همت تو شرم ندارد سپهر دون

کز صبح تا به شام جهان را دونان دهد

بر پای خویش بوسه پیا پی ازان دهد

چترت مظله است که سکان خاک را

از تاب آفتاب حوادث امان دهد