داری تو جای آنکه کمین مدح خوان تو

این بیت را و حرص طمع بر هوان دهد:

«شاید که بعد خدمت سی سال در عراق

نانم هنوز خسرو مازندران دهد»

صد ساله نان به صد چون قزل ارسلان دهد

روح «ظهیر» اگر شنود این قصیده را

صد بار بیش مرا بوسه بر زبان دهد