شرار آتش قهرت اگر به کوه رسد

وگرنه کین تو حالی دم سحر گیرد

ز خاک پایت اگر حور ذره ای یابد

به خاک پات که در دامن بصر گیرد

ز خاصیت همه اجزای او شکر گیرد

زبان نطق تو به خامه گر سخن راند

چو نیشکر همه اجزای او شکر گیرد