وگر همین قلم خشک و شعر تر گیرد

اگر نه مدح تو گوید زمانه سوسن را

بنفشه وار زبان از قفا بدر گیرد

مرا زمانه فضیلت نهد بر اهل زمین

همیشه تا که خود این سرای شش سوار

ز بهر آمد و شد خانه دو در گیرد

سرای عمر تو معمور باد تا حدی،