ساقیا دریای می در کشتی ساغر بیار !

نیست پیدا ، این محیط لاجوردی را کنار

چون به زرین زرورق می مگذارن عمر عزیز

زین محیط غم که بروی نیست کشتی را گذار

اندران شبها که خیل ماه بر دارد سپهر