بازگردانی افق را نیز ننماید قفا

وصف لطفت در چمن می کرد ابر نوبهار

سوسن و گل را عرق بر چهره افتاد از حیا

در افق مهر از نهیبت روی تابد، ور به کین

دور رای استوارت کافتابش نقطه ایست

در کشید از استقامت، خط به خط استوا

غنچه ای بودی به نسبت بر درخت همتت