کاسمان خواند همی آن را صبا، این را مسا

آفتاب از عکس شمشیر تو می گیرد فروغ

آسمان از بار احسان تو می گردد دو تا

در جهانداری، دو آیت داری از تیغ و قلم

گردی از کهل سپاهت بر فلک رفت، آفتاب

کردش استقبال و گفت: ای روشنایی مرحبا!

ابر اگر آموزد از طبع تو رسم مردمی