چون ز تقدیر بیانت عاجز آمد طبع من

چشمه خورشید چشم روشنایی از سها

خویش را بیگانه می دارد ز مدحت طبع من

زآنکه دریای زاخر نیست جای آشنا

این غزل سر زد درون دل، در اثنای ثنا

در فراقت گرچه بگذشت آب چشم از سر مرا

بر زبان هرگز نراندم سرگذشت و ماجرا