عالم فرسوده از جور سپهر آسوده باد

آتش گل را بر افروزد به دم هر دم صبا

روضه عمرت که هست آن ملکت باغ بهار

باد چون دارالبقا آسوده از باد فنا

جاودان در سایه این رایت گیتی گشا

باد ماه روزه ات میمون و هر ساعت زنو

ابتدای دولتی کان را نباشد انتها