در خواب غروری تو هنوز ، ای دل غافل !

رفتند رفیقان ورسیدند به منزل

از نیست به هستی وزهستی به ره نیست

تا شهر وجود است روان است قوافل

راه تو پر از آب وگل ولاشه ضعیف است