آخر تو نگویی که : که بخشید زوال

بی فایده اثقال کتب را شده حامل

از نفس بدان چشم نکویی نتوان داشت

هر گز ندهد نفع عسل زهر هلاهل

اصوات بم وزیر به قمری وعنادل ؟

یا کیست که داد است به باغ از سر مستی

از بلبله گل می گلگون به بلابل ؟