دل است غنچه به یکباره و سوسن است زبان

که از محبت گل شد برو هوا تاری

مده به مجلس گل راه چنگ، که گل

عروس پرده نشین است و چنگ بازاری

بسی است ره زبان آوری به دلداری

ثنای حضرت گل بلبل از چه می گوید؟

ببایدش ز من آموخت نغز گفتاری