بسی که مشک ختن را دهد جگر خواری

به بوی خلق تو یابد حیات و برخیزد

نسیم صبح که جان می دهد ز بیماری

اگر نسیم صبا گردی از درت یابد

برای قدر تو زانکه گنجدش در سر

قبای اطلس گردون کند کله داری

ز زخم تیغ تو خورشید تیغ زن هر شب