بسی گنه ز زر آمد پدید و بخشیدی

ز گرد خنک تو پوشد سپهر ز نگاری

هر آن که نام تو بر دل نوشت گشت عزیز

مگر درم که ز دست تو می کشد خواری

به لطف خویشتنش گرچه خصم دیناری

اگر شمار درم می کنند پادشهان

تو آن شهی که درم را به هیچ نشماری