همی برد سخنم را چو مشک تاتاری

بر شکوه وقار تو کوه با همه سنگ

رود به باد چو کاه از چه از سبکساری

شها ببوی ثنایت فلک ز شرق به غرب

کواکب سخنم طالعند در آفاق

ولی چو سود که طالع نمی دهد یاری

به وصف حال خود از گفته نجیب و کمال