عنبر شب تا کند او را به لالایی قبول

صبحدم زین مجمر فیروزه پر کرد آذری

با دلی پر مهر می گردید چرخ گوژ پشت

برسر گهواره اش چون مهر گستر مادری

عرض کردی خویشتن را هر زمان در زیوری

از قدوم فرخ او آتش اعدا بمرد

مقدم او داشت گویی معجز پیغمبری