سراپرده بر جنت جاودانی

صبا دم بر افتاده در باغ رضوان

به دلشاد شه می برد زندگانی

که آرام جان تو زد شیخ زاهد

ندانم که چون در نینداخت خود را

ز بام فلک خسرو خاروانی

ندانم چرا مه که از خرمن خور