برین آفتاب ای فلک زار بگری

نمی کرد بر مرکب کامرانی!

دریغا که ناگه گلی ناشکفته

فرو ریخت از تند باد خزانی!

فرو رفته در صبح جوانی

درد باد گل را دهن برین غم

چرا می گشاید لب شادمانی؟