چه شوخی جهانا که شرمت نیاید

فرو رفته در صبح جوانی

درد باد گل را دهن برین غم

چرا می گشاید لب شادمانی؟

از آن طلعت خوب و فر کیانی!

ایا شمع گریان نگویی چه بودت

که بر فرق خاک سیه می فشانی؟