با سایه سواد سر زلف خویش گیر

ای سرو گل عذار و مه آفتاب روی

ما را متاب در غم و از ما متاب روی

ما را که سوختیم در این آفتاب روی

یارب چه نازکی که چو بر گل گذر کنی

گیرد تو را از آتش اندیشه تاب روی