به لطف تو داریم امید و بس

گنه کارم و عذر خواهم توئی

چه حاجت بپرسش؟ گواهم توئی

به گیتی نداریم غیر از تو کس

مرا مایه ای بس گران داده ای

به شهر غریبم فرستاده ای

که تا دولت هر دو عالم خرم