کنی رحمتی، ورنه، ای وای من

به خود روی خود را سیه کرده ام

به بد، کار خود را تبه کرده ام

مگر هم تو بر حال فردای من

در آن دم که جان عزم رفتن کند،

ز سودای جان مرغ دل پر زند،

مرا ذوق شهد شهادت چشان