چو صافی عمر من ایام برد

چو گل در هوایت شود عمر صرف

زمان هوی و هوس در گذشت

هوا بر دلم سرد و می تلخ گشت

از آن جرعه ای ماند و آن نیز درد

چه می شاید از جرعه انگیختن؟

که در خاک می بایدش ریختن