که کس در بلای جدائی مباد

چنان بود با ماه شه را نظر

که از جان خود داشتش دوست تر

به آخر میانشان جدائی فتاد

به فرمان دارای فرمان روان

نهادم من آغاز این داستان

که تا ماند از من بسی روزگار