اگر با فلک در کمر دست کین

سر افشان چو شمشیر درگاه رزم

ز آب کفش بحر گریان شده

ز تاب تفش ببر بریان شده

زدی آسمان را زدی بر زمین

به رمح از فلک عقده را می گشود

ز چوگان او گوی مه می ربود