گهی در شکار و گهی در شراب

کشیدی گه و بیگه از جام کی

به شادی روی دلارام می

چو چشم و لب خویشتن کامیاب

چو ابروی خود گاه در بوستان

کشیدند بر گلستان سایه بان

چو خورشید تابان به فصل بهار