و گر در هوا برق کردی گذر

بدی در رگ کان روان خون وی

اگر ابر ناگه شدی قطره بار

ز تاب تفش قطره گشتی شرار

چو پروانه اش سوختی بال و پر

سیه گشته خون از حرارت چو مشک

دهان شمر چون لب بحر خشک