تن ماهیان در دل آبگیر

دهان شمر چون لب بحر خشک

شده بر سر شاخ بریان ز تاب

عنادل، چو بر سیخ مرغ کباب

چنان سوختی کاندر آتش حریر

ز گرمی آب و هوا گرم گاه

همی برد ماهی بر آتش پناه