که وقت سمندر ز ما خوشتر است

همی برد ماهی بر آتش پناه

در آن آب جوشیده بر روی شط

ز سوز جگر ماغ گفتی به بط

خنک جان آن کس که بر آذر است

ز بس کآفتاب از هوا یافت تاب

دل سنگ می سوخت بر آفتاب