درین موسم و در چنین حالتی

دل سنگ می سوخت بر آفتاب

گه آتش فکندی هوا در سحاب

گهی سوختی در زمین پای آب

ملک بود در خوشترین حالتی

به بیتی درون خوش نشسته دو یار

چو ابیات من روشن و آبدار