نهادیش رضوان به از بیت خویش

چو ابیات من روشن و آبدار

به مجلس نشسته دو نو خاسته

به آب رزان مجلس آراسته

خنک آنکه دارد چنین بیت پیش

نبودی در او راه خورشید را

بجز باده یا باد یا بید را