ز سوز فراق سمن یافت داغ

چراغ گل و لاله بنشاندی

زمانی شدی بید بن تیغ بار

دمی باد می برد دست چنار

از آن جامه زرد پوشید باغ

نبینی که خور پشت چون برکند،

زمین جامه رزد در بر کند