اوان جوانی و فصل بهار

از آن جامه زرد پوشید باغ

نبینی که خور پشت چون برکند،

زمین جامه رزد در بر کند

همه رنگ و بوی است و نقش و نگار

خزان است ایام پیری و مرگ

شود روی زرد و برد باد برگ