چنین زرد روی رزان کی شدی؟

خزان است ایام پیری و مرگ

شود روی زرد و برد باد برگ

بهار ار نبودی خزان کی شدی؟

رخ زرد به را گرفتی غبار

به خون سرخ می کرد دندان انار

ز بی برگی از بس که بر سر چنار