زدی دست دستش فتادی ز کار

رخ زرد به را گرفتی غبار

به خون سرخ می کرد دندان انار

ز بی برگی از بس که بر سر چنار

بسی آب نالید و بر خود گریست

که زنجیر بر گردن من ز چیست؟

بسم نیست این کاندرین روز چند