بسی آب نالید و بر خود گریست

به خون سرخ می کرد دندان انار

ز بی برگی از بس که بر سر چنار

زدی دست دستش فتادی ز کار

که زنجیر بر گردن من ز چیست؟

بسم نیست این کاندرین روز چند

هوا کرد خواهد مرا تخته بند؟