چو بزم جهانبخش گیتی ستان

بسم نیست این کاندرین روز چند

هوا کرد خواهد مرا تخته بند؟

بساط رزان بود در زر نهان

به فصلی چنان شاه پیروز بخت

سر آب جستی و پای درخت

می زرد زرین چو برگ رزان