به زاری بباریدی از دیده آب

ستاده درختان گل ناامید

برهنه تن از باد لرزان چو بید

بر ایشان بسی نوحه کردی سحاب

شده سرو را خشک و افسرده دست

چنار است در آستین برده دست

هوا شیر را پوستین می درید