چنار است در آستین برده دست

بر ایشان بسی نوحه کردی سحاب

به زاری بباریدی از دیده آب

شده سرو را خشک و افسرده دست

هوا شیر را پوستین می درید

سیه گوش را گوشها می برید

کجا مرد را باد دیدی به کوی