به گلبرگ روی زمین را سترد

ملک ساغری با پری روی خورد

چو جرعه پری رخ زمین بوس کرد

سهی سرو خورشید را سجده برد

که شاها درونت چو گل شاد باد!

دل از بار چون سروت آزاد باد!

تو تابنده مهری، زوالت مباد