وز آن مستی دوش در سر خمار

در آمد از آن خواب نوشین ملک

پریشان ز غوغای دوشین ملک

دلش بود در بند سودای یار

ندانست کز دست بازش برفت

دل آزرده شد دلنوازش برفت

یکی گفت کان روشنائی چشم