ندانست کز دست بازش برفت

پریشان ز غوغای دوشین ملک

دلش بود در بند سودای یار

وز آن مستی دوش در سر خمار

دل آزرده شد دلنوازش برفت

یکی گفت کان روشنائی چشم

شب تیره شد در سیاهی به چشم