دل آزرده شد دلنوازش برفت

دلش بود در بند سودای یار

وز آن مستی دوش در سر خمار

ندانست کز دست بازش برفت

یکی گفت کان روشنائی چشم

شب تیره شد در سیاهی به چشم

شهنشاه پیچید در خویشتن