که با یار خوش باشد آنها همه

گهی سنگ زد بر سبوی شراب

گه از کاسه بر بست دست رباب

گذشت از گل و باغ و صحرا همه

نه پروای باز و نه رای شکار

که بازش نمی آمد آنجا به کار

ندیدی به غیر از خیال رخش